Logn

Á sumarkvöldum þegar maður finnur fyrir því í húðinni hvernig sólin hefur skinið allan daginn, en hefur lækkað flugið svo stillt loftið nær að kólna örlítið, streymir sólarorkan af húð og hári þá glóir fólk í mildinni.

Við stóðum á tali eitt svona kvöld og skyndilega sá ég sálina þína, áruna og áttaði mig á því hversu fallegur þú ert. Þú sást mig sjá þig og ég tek eftir að þér bregður örlítið, verður svolítið hissa.

Eftir þetta fyllti tilvist þín mig svo mikilli gleði, ánægju, lífsnautn. Ég var ekki meðvituð um það þá, það var ekki fyrr en eftir að þú hvarfst mér og tókst geðblæinn með þér, brotthvarf þitt skildi eftir sig gap sem var lengi að fyllast.

Þú fallega sál

ég vona að Guð lækni þín sár.

Hugur minn feldi tár

er þinn í burtu flaug frá.

Rósurún og rósirnar

Frænka mín er einstök þar sem hún baukar í runnum heimsins
og skoðar blómin sín.
Skældu aldrei frænkan góða, þegar blómin kinnina klóra,
togi í hárið síða og vilji þér smávegis stríða.
Því jafnvel þó svona séu úr sumum kimum lífsins áreitin,
getur hún verið strembin, af gróðri sem klappar..
sú undarlega og blessaða blómaleitin

                                                                                -Ádí 2011

Íslenska

Ég hleyp á eftir henni en hún er of snögg og hverfur sjónum. Bak við hnullunga, undir steinvölur og ég hraða mér í óðagoti á eftir, hring eftir hring og róta grjótinu upp með berum höndunum vitstola í örvæntingu minni og skeyti engu um að fingurneglurnar séu tættar upp í kviku og hendurnar alblóðugar. 
Stundum dreg ég að henni og orð eins og eggjun, ögrun og afarkostir örva hverja frumu sjálfs míns.
Þegar hún hverfur bak við fjöllin hverfur sólin með henni og sorgin verður þrúgandi. Grátur minn og kveinstafir skipta engu; falla fyrir daufum eyrum.
Aldirnar munu flæða að eins og öldur og ekkert af þessu mun skipta nokkru máli.

Múraradóttir

Það er skýjaður morgun, í dag er dagurinn sem ég fylgi pabba mínum í gröfina. Ég velti fyrir mér hvort það sé hrikalega óviðeigandi að vera með sólgleraugu í athöfninni.

Ég elskaði pabba minn svo mikið að ég var fyrir svolitlum tíma farin að kvíða fyrir þessum degi, án þess að hafa ástæðu til. Pabbi var sterkur maður, á bæði líkama og sál. Fyrir ári síðan var ég við múrvinnu við hliðina á honum og í augnablik er mér litið til hans og dáðist af hversu hraustur hann var með einhvern æskuljóma þrátt fyrir gráahárið.

Mig verkjar svo í hjartað af því að vita að eftir daginn mun sál hans halda áfram, hvert svo sem sálir fara. Ég vissi það ekki á meðan hann lifði en pabbi minn var minn besti vinur, hann þekkti mig út og inn og hringdi áhyggjufullur ef ég beygði útaf daglegri rútínu bara smá.

Pabbi, ég veit ekki hvort þú áttaðir þig á því hversu mikið þú hefur gefið mér. Alla tíð hörkuduglegur í vinnu til að fæða og klæða mig og síðar vinskapurinn í lífinu sem við fjölskydan öll bjuggum til.

Það eru menn eins og þú sem gera þennan heim góðann

.

Ég er búin að vera á leiðinni í sturtuna frá því kl 2 í nótt því ég vil að hárið sé fullkomið í jarðaförinni. En nú fer ég að renna út á tíma bráðum til þess að gera eitthvað að viti við það.

Ég veit að pabbi var ekki hræddur við dauðann, frekar en eitthvað annað. Hann hafði orð á því að deyja eftir fall af hestbaki væri bara ekkert amarlegur dauðdagi, betra en margt annað, eftir að nágranni hlaut þau örlög.

Ég kyssti pabba alltaf á kinnina þegar ég kvaddi hann, ég vildi óska að ég hefði faðmað hann meira.

Þín Sigrún

Kórónan

Ef ég væri ekki međ ægishjálm flúrađan á mig væri ég týnd hérna í Bergunum. Þau eru eins og limbó á milli tveggja kóróna borgarinnar, sem ég byrjađi fljótlega ađ forđast eftir ađ ég kom fyrst hingađ í holtiđ; en ekki í dag, ekki síđan ég varđ stór.

Konan sem afgreiđir mig í sjoppunni hefur elst mikiđ, hefur enga geislun og á međan hún fálmar eftir tóbakinu leikur hugur minn ađ hugsuninni ađ hún veit ekki ađ ég veit ađ mađurinn hennar er nauđgari. Þekki nefnilega strákinn sem fékk dóm fyrir ađ berja hann. Á leiđinni eftir Austurberginu, í átt ađ lágvöruversluninni, rekst ég á ungling sem hefur aldeilis rétt úr sér síđan hann var hjá mér í vinnuskólanum fyrir misseri síđan og ég fatta ađ ég er farin ađ finna fyrir pressu til ađ fara hegđa mér almennilega á almannafæri á þessum stađ. Andskotinn. Á kassanum hjá Guđbrandi, ég fer alltaf til Guđbrands því útgeislun hans er svo björt ađ hún nær ađ hlýja mér þegar ég kem inn úr kuldanum, er konan úr bakaríinu fyrir framan mig og biđur mig ađ athuga međ pökkunardaginn á sómasamlokunni sem hún er međ. Gömul og blaut augun í henni sjá ekki ađ hún var smurđ í morgun. Þegar kemur ađ henni ađ borga er hún ekki međ nægilegt klink og segist ætla ađ sleppa samlokunni því hún nenni ekki ađ setja þetta á kortiđ, međan hún hlær óstyrk og gjóir augunum á alla í kringum sig. Hún vinnur bara hlutastarf, framkoma hennar og dagsetning dagsins gera þađ ađ verkum ađ mér finnst rökrétt ađ álykta ađ hún eigi ekkert á kortinu. Á leiđinni heim hugsa ég hvađ Ísland sé gott dæmi um réttnefni þegar mér stikar fótur í hálkunni.

-gigga

Sæl aftur

Hver staður hefur sína eigin verund.

Það er svoldið síðan, næstum tvö ár, ég hef skrifað eitthvað.

Lifandi bregst við, sumir kannski meira en aðrir; andlaus yfir þessu.

Veit ekki hvar né hvernig er best að byrja svo ég byrja bara. Hef beðið lengi og andgiftin hefur ekki enn komið af sjálfri sér svo ég velti frir mér hvort skáldagyðjan sé eins og vöðvi, jarðlegt fyrirbrigði sem þarf að halda í þjálfun en ekki yfirnáttúrulegt ástand sem kemur og fer eftir eigin hentugsemi og blessar suma en ekki aðra. Eins og Guð. 
Mögulega er ég enn að vinna úr atburðarás undanfarinna ára og velti fyrir hvort ég sé lengur að melta en aðrir, alveg eins og þegar ég melti fæðu. Fæða, ég þarf að vera á sérfæði þótt mig líki það ekki.

Hvernig er hægt að vera þreytt í tvö ár? En ég er að hressast núna, hef fengið að hvila mig smá. Já ég er aðeins byrjuð að hvílast og þarf að hvílast svo miklu miklu meira. 

Í dag ætla ég að sofa vært og gleðjast.

Já þetta er til þín

Með dagrenningunni 
talar engin rödd,
hún stendur eiginlega eins og klunni
og það eru enginn köll.

Það er enn vetur 
svo það er kalt
og hún veit að hún getur betur
en ástin hefur bara verið sett í salt.

Hlýjan hefur vikið fyrir frera
og hann er stingandi hvass,
vill í þig skera;
þú ert fokking hlass. 

Take care

The one who did not see that one coming.

Annar draumur

Ég vakna um miðja nótt.
Sólin sést ekki, þó það sé bjart;
er mér ekki rótt.

Ég lygg úti á grænu engi,
loftið er svalt.
Hlýt að hafa legið hér lengi
því mér er kalt.

Ferskur birki ilmur
yfir lyggur
og smáfuglinn örlítið syngur.

Eitthvað í grasinu er að iða,
Ekkert hljóð bara stráin bifast.
Hjarta mitt er ekki griðað
svo í kringum mig skimast.

Ekki sálu að sjá.
Hér er tómt,
hérna þar sem ég lá.

Kvikindið nær færist,
voða hægt í sveigum.
Ég hræðist,
það skríður áfram í beygjum.

Vona að það sjáist brátt til sólar,
hér get ég ekki verið,
Mig langar heim í Spóahóla.

gigga

Hvíldu í friði

Vinkona mín er að fara,

við það byrjar þessi saga.

Hún kom um nætur

og hafði á mér miklar mætur.

Klæddi mig klakabrynju,

ég gaf því ekki synjun.

Í hjartað blés bál

sem logaði í minni sál.

Þá hafði ég enga stjórn

og því fylgdi mikil fórn.

Þó að sjálfið varð frosnað,

glöð greiddi þann kostnað.

Nú er að renna upp sumarnótt

svo hún getur mig ekki sótt.

Það eru engir skuggar,

henni tekst ekki í öxl mína að glugga.

En svona er nú himinhvolfið

í þessu landi elda og ísa.

H.Í.F skvísa

gigga

Draumurinn um Valda

Við sólsetur kom hann
og ég vissi strax að hann táknaði mann

Himininn var að verða blakkur,
drekinn var svartur.

Stór með gríðarlegt vænghaf
og hryllilegt öskur frá sér gaf.

Á jörðina lennti,
spjó eldi svo frá ég mér henti.

Þó ég hefði sverð í hendi
sá ég að í dauða minn stefni.

Svo baráttan hófst
og hiti í leikinn skarst fljótt.

Með snerpu ég orminn vó
en enn sást ekki sól.

Alvaldið hafði svarað mínum bænum
en nú niður rigndi drekafræjum.

Rándýr

Þegar dagsljós er ekki að sjá

og komin er nótt fer ég á stjá.

Fáir vita hver ég er 

en margar sögur ég sem og bendi á það sem ekki vel fer.

Það sem ég vil að þú vitir nú

varðar skugga með dökka trú.

Þeir að veikum blett leita, að þér stendur hættan sú.

Hvað þeim gengur til er erfitt að lýsa

því það er ekkert sem góðir menn fýsa.

Sinn náunga sjá sem bráð 

til þess að niður rífa og skilja eftir sár.

Hungur eftir tárum hafa

og drekka blóð sem safa.

Ég veit þetta er ljót saga.

Það sem þú sjá þarft

er að þú hættu heim bíður

ef sýnir þú mýkt, það get ég þér sagt.

Skuggarnir að þér læðast,

slefandi eftir að kætast og vilja veiða það sem þykir sætast.

Saklausir ekki vita,

sig sjálfa oftast kenna og sárir eftir sitja.

Ekki óttast því með ljósi í hendi þér

getur lýst upp myrkrið svo engan felustað það finnur sér.

Mundu að þú yfirburði berð, ert ofar öllum kvikum

með því vopni sem í huga berð; gegn vörgum og svikum.

Vit er betra en fé.

Þú veist ekki hvað félagann þyrstir

og hvort hjarta sitt frystir.

Að hafa sig hægt best er, treystu mér; 

við grimmust allra dýra en okkar á milli eru rándýr meðal rándýra.

Noodle Station

Þú þarft:

700 - 1000 ml vatn í miðlungspotti
4 geira af hvítlauk
2 kjúklingaleggi
Baunaspírur
Púrrulauk (val)
Steiktan hvítlauk (fæst í Mai Thai)
Hrísgrjónanúðlur
Sojasósu (góð sletta eða tvær)
Fiskisósu (um helmingi minna en af sojasósunni)
Kjúklingakraft (1/2 teningur)
Rauðvínsedik (lítil skvetta)

Kryddin: (setjið sirka 1/4 af teskeið af hvoru nema meira af kanilnum, gott er að setja hann seinast og smakka til.)
Kardímonnur
Múskat
Negull (malaður)
Kanill
Engifer
Allrahanda
Cyannepipar
Cumin

Setjið kjúklingaleggina í pottinn og látið suðu koma upp. Rífið þá hvítlauksgeirana og setjið út í og látið sjóða með þangað til kjötið byrjar að losna aðeins frá beinunum. Losið síðan kjötið af og takið beinin uppúr.
Bætið síðan öllu við og stráið steikta hvítlauknum, púrrunni og baunaspírunum yfir, þegar súpan er komin í skálina, eftir smekk. 

Vatnið sýður vel niður svo þetta passar í einn stóran skammt. Munið að hrísgrjónanúðlur þurfa lengri suðu en venjulegar núðlur.
Þið getið leikið ykkur með hlutfall kryddana eins og ykkur finnst passa.

Gæðingur

Taktfastur hrynjandi,

samfeldur í áleitnum straum

og blæs svalandi andvari.

Sörli er léttur í taum.

Samhljómur iðandi,

takturinn er flæðandi afl

sem er seiðandi lifandi

í fjórtaktandi fall

Djúpur hófadynur,

áframlíðandi er sláttur.

Í jörðinni magnast glymur

og drösullinn er sáttur.

gigga

Ríma

Ég hef ekkert að yrkja,

kvöldin eru löng.

Þótt reyni hana að styrkja

er sálin enn svöng.

Þyngsli á mér lyggja

og veröldin ströng,

ég vil það syrgja

að hugsun mín er röng.

Vill inni byrgja

og horfa í gegnum göng,

gleðina myrja;

neita að syngja söng.

Bara til nátta kyrja:

lífsins leið er þröng.

gigga

Músaskelfir

Með þér er léttir,

í hlýju að lúra.

Það er gott að kúra

eins og tveir kettir.

Í friði í ró,

það alger sæla

og hin mesta fró

ekkert að pæla.

Núna syrja mig:

Hver gefur frið,
er maður þér við hlið?

Nei frá þeim hef grið.

Feldur mig hylur,

felur og hlífir.

hér er enginn bylur,

kisu með hvíli.

gigga

Annað bréf til Láru

Helduru að ég sætti mig við að þú viljir ekki hafa til mín skyldur, hugnast ekki að hafa mig systur?

Þú ert hættur að sjá mig, heldur að ég geti tekið allt. Þú hefur ekki hugmynd um hvað ég vinn hart.

Hef mikið fyrir því að halda í minn kraft.

Gengur út frá því að minn kærleikur sé í botnlausum bikar, að ég geti tekið margar svikar.

Hver helduru að þú sért og hvaða rétt hefuru, hvað hefuru til þess gert.

Ótal sinnum hef ég séð þína köldu hlið og nú færðu að sjá mína hina, vörnina mína.

Sigrún er ekki hér, í nótt býr annað nafn í mér.

Hefuru elskað svo heitt að þú myndir fyrir gefa hendi? Ekki orðatiltækið, nei, bókstaflega alveg sama hvað þig fyrir henti?

Að vita að þau eru þitt hjarta, þú þeirra brynja og vega alla sem ekki vilja þeim það bjarta?

Hvað gerist þegar þú verður uppspretta sársaukans til náungans?

Karma snýr sér við og þig bítur og allt sem þú fyrir stendur þig fyrirlítur?

Hvað ætlaru að gera þegar þú ert fíblið? Mæta þér sjálfum eða blindast og gera lítið?

Hvað geruru þegar aðrir líta frá þér í hina áttina og leita ekki í sáttina?

Munt þú líta í þitt auga eða á aðra benda og saurga?

Ertu djarfur eða heigull og skarfur?

gigga

Andgift

Þær sem ekki ýta sjálfri sér til þolmarka sinna

afreka ekki mikla hluti.

gigga

Sigga Sól

Nú fer að koma að leiðarlokum,

ég hef eina skvísu að kveðja.

Hún hefur alltaf gengið í rauðum sokkum

og haft hungur að seðja.

Stundum þegar ég var að kafna,

hægum dauða að deyja;

hafði hún verið kröftum að safna

og geymt allt sem þurfti að segja.

Alveg rosalega sæt,

þurfti bara elxír

og við urðum eins og Dr. Jekyll og Hr. Hyde.

Þar sem ég lá of hvít á geði

hún litaði mig svartri gleði

og dróg mig úr felum,

það var það sem hún gerði.

Með henni fór hlægjandi inn í nóttina

með loga í augunum.

Þá var eins gott að þú tókst til fótana

því þarna gat ég sleppt draugunum.

Fyndið að þú kallir hana Siggu Sól,

eða kannski ekki því hún leysti mig úr fjötrunum

og nafnið rímar við ól.

Haha ég man trylltan hlátur

umvafinn nornasveim.

Á tungunni var eitthvað beitt

og sárin eftir mig náðu inn á bein.

Hún kom mér til stjarnana,

lét mig dansa þar til ég varð sveitt.

Hún heimsækjir okkur margar 

og það mun enginn ná að stjaksetj´ana.

Þegar hún fór

skildi eftir sig tóm.

Blóðbragð í munni

og sáran góm.

Allt er gott sem hún vill,

bara ræður ekki við þetta

hún er ill.

Nú þarf ég að segja bless

því á endanum hefði hún tekið minn sess.

Vill líka vera vina þín,

ekki vera hrædd,

hún er rosalega sæt.

Drekktu bara elxír

og þið verðið eins og Dr. Jekyll og Hr. Hyde.

gigga

Bad ass

Framundan berar klappir,

þekja hæðóttan völlinn.

Þær magna vindaköllin,

við þá sýn þreytast lappir.

Upp bakið læðist ótti.

Landið dökkt í húminu,

það er kalt í hríminu

og ekki í boði flótti.

Fokkit, ég kveiki mér í sígó og legg af stað.

gigga

Að sakna elskhuga

Minningu þinni reyni að bægja frá

en samt bara smá,

því það er ljúft að hafa þig hjá.

Ekkert í faðminum,

þig er hvergi að sjá.

Þegar hugurinn dregur þig upp

og þinn ákafa inn,

fyllist hjartað, blíð sæla fyllir mig upp.

Fellur svo niður og fjarar út.

Felli engin tár því ég veit að þú ert
bara handtaki mér frá.

Glaðvært hjal heyrist vart.

Nú er þagnað,

ekkert meira til sagna.

gigga