Logn

Á sumarkvöldum þegar maður finnur fyrir því í húðinni hvernig sólin hefur skinið allan daginn, en hefur lækkað flugið svo stillt loftið nær að kólna örlítið, streymir sólarorkan af húð og hári þá glóir fólk í mildinni.

Við stóðum á tali eitt svona kvöld og skyndilega sá ég sálina þína, áruna og áttaði mig á því hversu fallegur þú ert. Þú sást mig sjá þig og ég tek eftir að þér bregður örlítið, verður svolítið hissa.

Eftir þetta fyllti tilvist þín mig svo mikilli gleði, ánægju, lífsnautn. Ég var ekki meðvituð um það þá, það var ekki fyrr en eftir að þú hvarfst mér og tókst geðblæinn með þér, brotthvarf þitt skildi eftir sig gap sem var lengi að fyllast.

Þú fallega sál

ég vona að Guð lækni þín sár.

Hugur minn feldi tár

er þinn í burtu flaug frá.