Við sólsetur kom hann
og ég vissi strax að hann táknaði mann
Himininn var að verða blakkur,
drekinn var svartur.
Stór með gríðarlegt vænghaf
og hryllilegt öskur frá sér gaf.
Á jörðina lennti,
spjó eldi svo frá ég mér henti.
Þó ég hefði sverð í hendi
sá ég að í dauða minn stefni.
Svo baráttan hófst
og hiti í leikinn skarst fljótt.
Með snerpu ég orminn vó
en enn sást ekki sól.
Alvaldið hafði svarað mínum bænum
en nú niður rigndi drekafræjum.
No comments:
Post a Comment