Hvíldu í friði

Vinkona mín er að fara,

við það byrjar þessi saga.

Hún kom um nætur

og hafði á mér miklar mætur.

Klæddi mig klakabrynju,

ég gaf því ekki synjun.

Í hjartað blés bál

sem logaði í minni sál.

Þá hafði ég enga stjórn

og því fylgdi mikil fórn.

Þó að sjálfið varð frosnað,

glöð greiddi þann kostnað.

Nú er að renna upp sumarnótt

svo hún getur mig ekki sótt.

Það eru engir skuggar,

henni tekst ekki í öxl mína að glugga.

En svona er nú himinhvolfið

í þessu landi elda og ísa.

H.Í.F skvísa

gigga