Fyrsta koma var stórt skref,
sala í hjartað sker.
Ótti við nýjan veg,
óvíst fet fórst um óraveg.
Harður áfram á stökki fórst,
stórhuga hratt og illur í mót.
Í heima haga vildir skjótt
þú brokkgengi hraðskreiði jór.
Ólgandi Kvika
úr álfhólum ól,
son sem dreka;
skær sem rauð sól.
Roði með stjörnu á enni.
Styrkur sem sterkur jörð óð,
blæs sinn síðasta eld að senni
svo með sorg ég sendi þér ljóð.
Saman náðum á þriðja vetri,
með snoppu næmri kystir.
Hjarta mitt leystir úr sínu setri,
kastaðir toppi og gerðir að systir.
No comments:
Post a Comment