Í draumum þú flýgur á brott
og vilt mig ekki með.
En í vöku situr og bíður eftir mér,
vonar að ég skrifi og lagi þitt hjartabrot.
ÞÚ! syrgir það sem ég gaf þér.
Aldrei aftur komdu nálægt mér.
Þín heimska kom þér á kné,
dauður máttu heita og aldrei sjást hér.
Í helju skaltu brenna
það er djöfull í þér.
Þetta var allt þér að kenna
en skömmin býr í mér.
En þú elsku ástvinur ert hluti af mér,
það sem við áttum mun ávalt ljóma.
Ást þín var yndisleg og báðum til sóma.
Ávalt áttu skuld sem borga þarf þér.
Og þú, fallega sál
ég vona að Guð lækni þín sár.
Hugur minn feldi tár
er þinn í burtu flaug frá.
No comments:
Post a Comment