Andgift

Þær sem ekki ýta sjálfri sér til þolmarka sinna

afreka ekki mikla hluti.

gigga

Sigga Sól

Nú fer að koma að leiðarlokum,

ég hef eina skvísu að kveðja.

Hún hefur alltaf gengið í rauðum sokkum

og haft hungur að seðja.

Stundum þegar ég var að kafna,

hægum dauða að deyja;

hafði hún verið kröftum að safna

og geymt allt sem þurfti að segja.

Alveg rosalega sæt,

þurfti bara elxír

og við urðum eins og Dr. Jekyll og Hr. Hyde.

Þar sem ég lá of hvít á geði

hún litaði mig svartri gleði

og dróg mig úr felum,

það var það sem hún gerði.

Með henni fór hlægjandi inn í nóttina

með loga í augunum.

Þá var eins gott að þú tókst til fótana

því þarna gat ég sleppt draugunum.

Fyndið að þú kallir hana Siggu Sól,

eða kannski ekki því hún leysti mig úr fjötrunum

og nafnið rímar við ól.

Haha ég man trylltan hlátur

umvafinn nornasveim.

Á tungunni var eitthvað beitt

og sárin eftir mig náðu inn á bein.

Hún kom mér til stjarnana,

lét mig dansa þar til ég varð sveitt.

Hún heimsækjir okkur margar 

og það mun enginn ná að stjaksetj´ana.

Þegar hún fór

skildi eftir sig tóm.

Blóðbragð í munni

og sáran góm.

Allt er gott sem hún vill,

bara ræður ekki við þetta

hún er ill.

Nú þarf ég að segja bless

því á endanum hefði hún tekið minn sess.

Vill líka vera vina þín,

ekki vera hrædd,

hún er rosalega sæt.

Drekktu bara elxír

og þið verðið eins og Dr. Jekyll og Hr. Hyde.

gigga

Bad ass

Framundan berar klappir,

þekja hæðóttan völlinn.

Þær magna vindaköllin,

við þá sýn þreytast lappir.

Upp bakið læðist ótti.

Landið dökkt í húminu,

það er kalt í hríminu

og ekki í boði flótti.

Fokkit, ég kveiki mér í sígó og legg af stað.

gigga

Að sakna elskhuga

Minningu þinni reyni að bægja frá

en samt bara smá,

því það er ljúft að hafa þig hjá.

Ekkert í faðminum,

þig er hvergi að sjá.

Þegar hugurinn dregur þig upp

og þinn ákafa inn,

fyllist hjartað, blíð sæla fyllir mig upp.

Fellur svo niður og fjarar út.

Felli engin tár því ég veit að þú ert
bara handtaki mér frá.

Glaðvært hjal heyrist vart.

Nú er þagnað,

ekkert meira til sagna.

gigga

Baktalarar

Einn, tveir, þrír ég í burtu sný,

fjórir, fimm, sex því ég vil ekkert stress.

Sjö, átta, níu þú minnir á kríu,

tíu, ellefu, tólf þú ert fyrir svo ég kasta þér í gólf.

Þrett- fjór- fimmtán þínar tennur eru með skán,

sex- sjau- átján rotnar, líka á tunguinni skán,

tuttugu, einn, tveir, þrír og lyktar eins og kýr.

gigga

Skömm

Um stóra glæpi stúlkna

er þetta stolin vísa.

Steinþegja þeim sagt best er.
Mega fá að vera skvísa

svo þær dópa sig í hel.

Mega ekki ást gefa,

ljótt er til elsku semja.

Fljóð ættu helst ey sefa,

losta og ekkert vefja.

Er það glæpur að elska.

Er það glæpur að þrá.

Er það glæpur að hafa hjörtu sem hrifnæm slá.

Um stóra glæpi pilta

er þetta stolin vísa.

Steinþegja þeim best sagt er.

Mega frá sér ást fýsa,

svo þeir dópa sig í hel.

Allt er betra en sakna,
og blóðug hjörtu bera.

Dökka og dimma þanka

þykja í mannstolt skera.

Er það glæpur að elska.

Er það glæpur að þrá.

Er það glæpur að hafa hjörtu sem hrifnæm slá.

gigga

Hluti af textanum er stolinn frá Bubba Mortens

Úr álfhólum

Fyrsta koma var stórt skref,

sala í hjartað sker.

Ótti við nýjan veg,

óvíst fet fórst um óraveg.

Harður áfram á stökki fórst,

stórhuga hratt og illur í mót.

Í heima haga vildir skjótt

þú brokkgengi hraðskreiði jór.

Ólgandi Kvika

úr álfhólum ól,

son sem dreka;

skær sem rauð sól.

Roði með stjörnu á enni.

Styrkur sem sterkur jörð óð,

blæs sinn síðasta eld að senni

svo með sorg ég sendi þér ljóð.

Saman náðum á þriðja vetri,

með snoppu næmri kystir.

Hjarta mitt leystir úr sínu setri,

kastaðir toppi og gerðir að systir.

Til manna

Í draumum þú flýgur á brott
og vilt mig ekki með.
En í vöku situr og bíður eftir mér,
vonar að ég skrifi og lagi þitt hjartabrot.

ÞÚ! syrgir það sem ég gaf þér.
Aldrei aftur komdu nálægt mér.
Þín heimska kom þér á kné,
dauður máttu heita og aldrei sjást hér.

Í helju skaltu brenna
það er djöfull í þér.
Þetta var allt þér að kenna
en skömmin býr í mér.

En þú elsku ástvinur ert hluti af mér,
það sem við áttum mun ávalt ljóma.
Ást þín var yndisleg og báðum til sóma.
Ávalt áttu skuld sem borga þarf þér.

Og þú, fallega sál
ég vona að Guð lækni þín sár.
Hugur minn feldi tár 
er þinn í burtu flaug frá.

Óður til mín

Einn tveir þrír, þú kemur ekki í sýn,

veist hvar ég er en hefur ekki efni á mér ég er of dýr.

Þú sérð illa og hefur ekki góða sýn,

getur ekki borgað og hugsar eins og dýr.

Frekar er ég ein en með manni sem flýr.

Í mér er dýpt en með nísku frá snýr,

gerir það viljandi, hugsandi skýr

því ég vil ekki teljast með skríl.

Rekkja mín er hlý

og fær ekki að teljast þín.