Þegar dagsljós er ekki að sjá
og komin er nótt fer ég á stjá.
Fáir vita hver ég er
en margar sögur ég sem og bendi á það sem ekki vel fer.
Það sem ég vil að þú vitir nú
varðar skugga með dökka trú.
Þeir að veikum blett leita, að þér stendur hættan sú.
Hvað þeim gengur til er erfitt að lýsa
því það er ekkert sem góðir menn fýsa.
Sinn náunga sjá sem bráð
til þess að niður rífa og skilja eftir sár.
Hungur eftir tárum hafa
og drekka blóð sem safa.
Ég veit þetta er ljót saga.
Það sem þú sjá þarft
er að þú hættu heim bíður
ef sýnir þú mýkt, það get ég þér sagt.
Skuggarnir að þér læðast,
slefandi eftir að kætast og vilja veiða það sem þykir sætast.
Saklausir ekki vita,
sig sjálfa oftast kenna og sárir eftir sitja.
Ekki óttast því með ljósi í hendi þér
getur lýst upp myrkrið svo engan felustað það finnur sér.
Mundu að þú yfirburði berð, ert ofar öllum kvikum
með því vopni sem í huga berð; gegn vörgum og svikum.
Vit er betra en fé.
Þú veist ekki hvað félagann þyrstir
og hvort hjarta sitt frystir.
Að hafa sig hægt best er, treystu mér;
við grimmust allra dýra en okkar á milli eru rándýr meðal rándýra.
