Til manna

Í draumum þú flýgur á brott
og vilt mig ekki með.
En í vöku situr og bíður eftir mér,
vonar að ég skrifi og lagi þitt hjartabrot.

ÞÚ! syrgir það sem ég gaf þér.
Aldrei aftur komdu nálægt mér.
Þín heimska kom þér á kné,
dauður máttu heita og aldrei sjást hér.

Í helju skaltu brenna
það er djöfull í þér.
Þetta var allt þér að kenna
en skömmin býr í mér.

En þú elsku ástvinur ert hluti af mér,
það sem við áttum mun ávalt ljóma.
Ást þín var yndisleg og báðum til sóma.
Ávalt áttu skuld sem borga þarf þér.

Og þú, fallega sál
ég vona að Guð lækni þín sár.
Hugur minn feldi tár 
er þinn í burtu flaug frá.

Óður til mín

Einn tveir þrír, þú kemur ekki í sýn,

veist hvar ég er en hefur ekki efni á mér ég er of dýr.

Þú sérð illa og hefur ekki góða sýn,

getur ekki borgað og hugsar eins og dýr.

Frekar er ég ein en með manni sem flýr.

Í mér er dýpt en með nísku frá snýr,

gerir það viljandi, hugsandi skýr

því ég vil ekki teljast með skríl.

Rekkja mín er hlý

og fær ekki að teljast þín.

Bréf til Láru

kafli 1.

Ég var bara 6 ára þegar ég var spurð fyrst hvort það mætti afmeyja mig,
13 ára þegar einhver spurði hvort ég vildi totta sig.
Hann síðan lamdi mig, í tvo tíma.

Sá fyrsti sem kyssti mig byrjaði síðan að vinna í grunnskólanum mínum.
Hann horfði aldrei á mig með augunum sínum.

Eitt og tvo komust ekki inn,
tíminn var ekki minn.
Þrjú afneitaði mér og fjögur hélt framhjá mér.
Restina ekki man ég.
Heima var ég áfram barin,
það fylgir elsku að vera lamin.

Fann eitt sinn öruggt skjól en þegar einhver næstum dó,
sagði hann mér að trufla sig ekki hann vildi ró.
Í 7 ár ég talaði við vegg, síðan tók ég minn segg.
Númer átta vil ég ekki segja frá.

Það breynglaða er að ég held að skömmin sé mín,
ég vissi ekki betur, var bara seventeen.

Ég hef frá svo miklu að segja.
Það gerðist svo miklu fleirra.

Þó öskufall kemur svift,
skín í gegnum myrkrið sem lyggur á mér eins og sót,
helduru að það sé tilviljun að ég sé kölluð Sigga Sól?
Svo ef þú ætlar að dæma mig haltu kjafti,
ég keppi í þungavigt og er ekki hætta við falli.

Helvítis bjartsýni alltaf hreint...

Orð mín fjúka á þig eins og vindur,
sorry en þú átt ekki séns í mig vinur
og ert varla syndur.

Kafli 2.

14 heimili á 18 árum, 5 skólar á 10 árum. 

Finnst þér skrítið að ég missti vitið þakin sárum.

Fæ að vera með en ekki tilheyra
og fólk gapir þegar ég fæ minn veruleika að segja.

Klukkan 10 um kvöld árið 2010 heyrðist brothljóðið og ég brast,

shit þá varð mikið brask.

Og ég drakk.

Nú kemur önnur saga. 

Sjáðu sko, þeir sem feta grýtta leið malla ekki bragðgoðan seið

og aðrir frá sér þeim baða.

Þannig er sú saga, svoldið illagerð skrítla,

verðum svoldið erfið og fólk yfir okkur haus sinn hrista.

Segir okkur ekki á Guð treysta.

Hann getur fokkað sér því við eftiköstin leikum,

þannig er það í öllum veruleikum.

Kostnaður sem greiðist ekki léttum leikum.

Þú segir mér að honum þurfi ég að þjóna,

fyrir honum þurfi enn og aftur á hnjánum skríða

og biðja mér vægðar fyrir sárum sem svíða.

Ævin má ekki vera innan minna sjóna.

Að ég sé vandamálið, að við mig sé að sakast.

Enn og aftur sagt að sjálf mitt sé ekki rétt bakað.

Hættu nú því þetta á ekki við

hvað sum okkar varðar.

Kafli 3.

Það var ekki hann sem tókst að byrja að ná mér tilbaka,

flétta ofan af stelpunni sem lyggur í hnipri, heldur um höfuð sitt öskrandi.

Ærð, sturluð, farin á mis og næstum dáin.

Það var læknir sem snerti mig og með mjúkum höndum og umlék mig

og sagði mér að hugsa á allt annan hátt.

Í fyrsta skipti var mér sagt að vinna ekki harðar

heldur að slappa af og láta mig mildi varða.

Ég reyndi Guðinn þinn, vann dag og nótt.

Honum gaf lífið og eins og sauður skreið á hnjánum.

Hirðinn elti og veistu hvar það endaði?
Í faðminum á númer átta.

Ég get ekki annað en hlegið.

Ég fann það sem þú sagðir mér að finna.
handleiðsluna sem ég mátti ekki hunsa því annars myndi ég deyja.

Vildi ekki taka stjórnina af ótta við að fá ekki það sem ég þurfti.

Það sem ég grátbað um.

Ég komst af því að það eru bara tilviljanir, engin Guðleg handleiðsla,bara óskhyggja og val.

Finnum það sem við leitum af ef við leitum nógu lengi.

Það bara gerist, hefur ekkert með meintan algóðan Guð að gera.

Ekki segja mér að þetta hafi ekkert með mig að gera,

ég vann hart að þessu.

En ég skal vera sanngjörn og segja þér að þetta hefur líka við þig að gera.

Þú tókst við símtölum mínum og studdir á milli viðtalstíma.

Ég mun líka alltaf styðja þig því við leitum að því sama.

Þó þú skiljir ekki það sem ég skil.

Ég held stundum að ég sé að gefast upp.

Ég fer samt stundum á hnéin

í vonum að hann sé þarna.

Sögurnar um hann eru góðar vögguvisur.

Get unnið og elskað úr mér hjartað og samt verið slegin. 

Það skiptir litlu.

Það er betra að geta leitað tl þín í skamma stund stundum.

Sigrún

Sigrún

Þegar hún kom að vatninu var hún búin að finna fyrir hjartslátti sínum í svolítinn tíma. Tauga- og vöðvaspenna höfðu fengið hana til þess að afþakka boð um far niður eftir, vildi ganga. Dagurinn hafði verið góður en fylgt höfðu sterkar tilfiningar. Hún tilheyrði ákveðinni gerð af mannverum. Þeirri sem finna of mikið. Þetta gerði þær oft örþreyttar. 

Lífsförin var ganga yfir þunna ísbreiðu. Brak og sprunguhljóð gáfu stöðuga áminningu um að á hverri stundu myndi undirstaðan gefa undan, þetta var ekki spurning um hvort heldur hvernær. Hvert skref var áhætta og fyrir neðan beið ólgandi vatn sem var svo kalt að það stakk. Þá tók ekkert við nema baráttan í gegnum sársaukann af þúsund stungum og andköfum, að komast aftur uppá breiðuna og síðan halda göngunni áfram, með sinni sögu. Styrjöld um lífið.Margir af þessari tegund örmögnuðust, gáfu eftir fyrir djúpinu fyrir neðan. Hún velti því stundum fyrir sér hvort styrkur hennar myndi einn daginn fjara út. 

Eitt sinn hafði hún dottið í sjóinn, þá hafði sjokkið kveikt upp gífurlega gífulegri orku og lífsþrá. Léttirinn við að ná að klifra aftur upp á hafnarbakkan og þakklætið sem kom yfir fyrir að hafa kynnst þessari reynslu sat í minni. Þetta var ekki ósvipað.

Í kringum vatnið voru fallegar hvannir á milli maríustakka. Lyktin var góð og ásjónan falleg. Við bakkan stóð anda, reist með gogginn upp í loft, og litaðist um. Hún var að standa vörð á meðan ungarnir hennar busluðu og vöppuðu um. Sigrún kraup niður og fylgdist með móðurinni. Horfði á hvernig hún geislaði af sjálfstrausti, hvernig hún hafði stjórn á aðstæðum sínum. Treysti á ekkert nema eigin færni, einginn sá um fyrir henni og hennar. Þessi stund friðaði Sigrúnu, hringiðjan innra með henni tók að hægja á sér og taka á sig mynd. Tilfiningin breiddist út um líkamann og dreifði fiðrildum út um líkamann undir húðinni. Og þrátt fyrir að hún sveið, fylgdi henni ró og vellíðan.

Framkvæmdir dagsins höfðu kallað á herðingu hugans og hugrekki til þess að taka nokkur spor áfram, að vera eins og andan. Andlitið byrjaði að mynda vís af grettu og varirnar, sem báru dökkbleikan lit, tóku að titra og tilfiningin heltók hana svo ekkert annað rúmaðist fyrir innan og hún skynjaði ekkert annað en fegurð orkunar.

Það er til saga af blómálfi, með vængi, sem var svo lítil að hún gat bara rúmað eina tilfiningu í einu. 

Þetta var svolítið þannig og var ljúfur léttir undan hinni vanalegu ólgu af þúsund tilfiningum sem blikknuðu ótal sinnum frá stund til stundar. Það var ekki hægt að gefa henni neitt nafn, orðið var ekki til, það var bara hægt að segja að allt var rétt og hvað sem gerðist eftir þetta yrði eins og það ætti að vera. Hugur, sál og líkami voru eitt. Það var gott að finna stund þar sem hún small saman. Ísinn varð traustur í bili.

Logi

Logi

Veiðin hafði gengið vel og það var logn á stjörnubjartri heiðinni. Hreindýrin höfðu verið vel á sig komin og í fullum feldi. Félagarnir fimm sátu við eldinn saddir og friður ríkti yfir búðunum. Logi horfði með fjarænum augum í bálið og strauk um örið á hálsinum undir vinsti kjálkanum með hægri hendinni, gjöf frá eldri bróður hans. Logi hafði ekki hugmynd um að ef örlögunum hefði verið öðruvísi farið hefði hann orðið að löglega kosnum höfðingja Nyrstustrandar og skaginn hefði blómstrað í umsjón hans. Hann hefði orðið ástfanginn af prúðri stúlku, lifað hamingjusömu fjölskyldulífi og yfirgefið lífið í hárri elli sáttur, umkringdur erfingjum sem grétu för hans.

Þrír uppskerubrestir og þrír harðir vetrar höfðu séð til þess að svo yrði ekki. Í staðinn leiddi hann lítinn hóp af færum veiðimönnum með stöðuga þörf fyrir að finna einhvað, einhvað annað. Hann vissi ekki hvað og stoppaði aldrei lengi á sama stað. Innst inni vissi hann að honum hefði verið ætlað eitthvað annað.

            "í heimiun togast á tvo öfl. Það staðnaða sem bindur fólk niður og festir hugsanir í farvegi vanans, þess sem er álitið öruggt og afl frelsisins sem gefur fólki ótakmarkaðar hugsanir og þrá í eitthvað óþekkt. Við sitjum hérna allir saman, á sömubraut, gerum það sama en keyrðir áfram af sitthvorri orkunni"

Orð Ísars tufluðu ekkert sérlega hugsanir Loga og hann lítur á vin sinn sem horfir í eldinn á þess að sjá. Honum þótti ótrúlega vænt um þennan lágvaxna ljóshærða farfugl. "hvernig getur það verið" spyr hann og var skemmt" furðulegar vangaveltur Ísars og samræður voru honum gleðigjafi. Hann var góður núna og Logi ætlaði að njóta samveru við hann áður en hann hyrfi inní geðveikislegar ranghugmyndir. Hann óttaðist að einhvern tíman kæmi hann ekki til baka.

            Þeir höfðu hisst í trjáræmunni fyrir neðan holtið á þrettánda aldurs ári Loga, þá ný fluttur frá Nyrðstuströnd en Ísar á því tíunda. Drengirnir úr byggðinni fyrir neðan mættu oft drengjunum úr hæðinni og háðu við þá bardaga með skjöldum og prikum, sumir höfðu meiri segja skorið þau út eins og sverð. Allir dagar höfðu snúist um að plana hernaðaraðgerðir og eftir kvöldmat mættust fylkingarnar. Þeir höfðu allir lifað sig inní ærslaleikinn af lífi og sál.

            Eitt bjart sumarkvöld hafði Logi fengið þungt grjót í höfuðið svo blæddi úr. Lítill snoðaður gutti hafði hafði verið sá seki og hann tók á rás á eftir honum. Hinir drenginir voru of forhertir í sínu til að taka eftir atburðinum. Logi hafði elt sökudólginn lengi og trúði ekki hversu snöggur yfirferðar litli mörðurinn var. Loks fékk hann annan stein í hausinn þegar hann hafði týnt slóðinni, í þetta sinn að ofan og þarna var sá smái uppí tré. Logi hafði reynt að klöngrast á eftir honum en neðsta greinin á öspinni var of hátt uppi svo hann náði ekki taki. Hann settist fúll niður og ætlaði að klófesta hann þegar hann neyddist til að koma niður. En litli ljósi skrattinn kom ekki og þeir sátu á sínum stöðum alla nóttina, þarna byrjaði ævilöng vinátta.

"Nú það byggist allt á því hvaðan maður kemur og hver tilgangur manns er með hlutunum" Logi horfði á vin sinn enn stara sjónlaust í eldinn. Andlitið var veðurbarið, skásett blá augu og há kinnbein gáfu honum myndarlegt yfirbragð og hann óskaði þess heitt að hann yrði heill aftur svo hann gæti lifað venjulegu lífi með stúlkunni sem að hann elskaði, hann vissi að honum sveið sárt undan örlögum sínum, því Logi var kallaður Bjartur og bjartur var hann svo sannarlega.

Falið

Falið

Í leit upp fjallstoppa og niður í hafsbotna. Leið í gegnum dimma dali og létt ganga yfir ljósa sali.

Enginn veit hvernig það lítur út og ekki allir verða þess varir. Í fjöru brýt upp öður, kanski í þeim það bærist.

Það gæti í fjallshlíðalækjum flotið eða hjartslátt sinn í flatlendisjurtum fólgið.

Gæti í fuglum flogið eða hjá stjörnum dvalið. Við öll erum að leita og finnum á sitthvorum stöðum.

Karat

Karat

Óháð ég mæti öldum, ógnandi brimi með basiskt litaða vanga. Traust sem bjarg og glitra björtu silfri. Frelsi krefsts rauðs skjaldar, hugrakkrar fegurðar. Í flæðarmálinu ber ég hann á vörunum. Andi minn glansandi klettur, klöpp á móti gríðar krafti sem angar saltur með dýpt í asanum . Sterk stoð á móti gífulega þungum þunga andstöðu.

Ófeig von knýr iðju til yrkju. Óljós ilmur skýtur streng og bærir sterkt litaðar varirnar. Uppskeru óskana ber ég á vöngunum í bjart bleikum lit. Ástríða kemur uppundir vængi mína í óþrjótandi straumi fastann við ósýnileg bönd með festu mér óþekkta. Gyltur gljái lýsir óvísa ferðaleið og í hartanu er hal sem ætíð eyðir þroti. þan fjaðra ber hugann yfir í það þráða, í það bjarta.

Óendalegt hol hvíldar í sálu að bý, hólf fyllt hamingju, heimur þar sem ég á heima í munaði og mildi, malandi í rekkju minni í ró. Varir mínar litaðar fylltum fjóla með rökkri og á vöngunum rós, rauður roði. Ég finn fró í gegnum gangandi golu með yli, í hýbíli gegndræpu, og vörmum ilmi. Yndisleg mýkt vaggar mér í blíðri snertingu. Feldur hylur mig og felur, umlykur hjartað og hlífir.