Leópóld

Hann sat á hækjum sér og naut þess að ísköld hafgolan stakk andlit hans og hendur. Næturhimininn lýsti sæinn falllega upp og hann strauk hugsi um hálsinn vinstra megin undir kjálkanum með hægri hendinni. Hann hafði oft hugsað um að gefa sjálfum sér stórt og ljótt ör á þessum stað, sömu gjöf hann hafði gefið öðrum yngri bræðra sinna.

            Það truflaði ekkert sérlega hugsanir hans þegar ómur af átökum barst til vitundar hans. Leopóld stóð hægt upp, lætur braka í hálsinum, slakar á öxlunum, snýr sér við og rýnir inní myrkrið. Hann veit að mennirnir í frostnu myrkrinu eru að finna sér leið til hans og hann þarf ekkert sérlega að undirbúa sig fyrir komu þeirra.

            Svartar, háar og grannar útlínur hans bera við bjartan sjóinn og sú sýn birtist mönnunum fimm löngu áður en þeirra hans. Fanginn sem gengur fremst byrjar að væla og tautar, lágt og hátóna með sjálfum sér, hinir fjórir heyra ekki orðaskil. Þegar áfanganum er náð er þögn í hálfa stund og ekkert heyrist nema örlítið í vindinum og snökt fangans. "við náðum honum" er sagt og hestur frýsir ánægjulega einhverstaðar nærri á milli berra birkitrjáa. Leopóld setur undir sig hausinn og talar með rólegri röddu 

"Þú kaftaðir í Höfðingja, hann komst undan og fyrir það fara varirnar af."

            Fanginn tekur spettinn í flótta en hinir fjórir standa eftir og hann gengur framhjá þeim og skipar milt án þess að líta á þá "Verið snöggir og komið með hann aftur í búðirnar."

Refsingin var stöðluð, hann hvorki myrti né útskúfaði þeim sem létu undan samviskunni, þeir gerðu það margir á einhverjum tímapunkti. Því Svartur var hann kallaður og svartur var hann svo sannarlega.