Visthverft viðhorf

Til að teljast til þróunarlanda þurfa lönd að uppfylla skilyrði, eða kannski réttara sagt að uppfylla ekki skilyrði. Þau þurfa að vera tæknilega vanþróuð með lága þjóðarframleiðslu á mann, búa við orkuskort, fátækt og litla eða enga menntun. 70% mannkyns býr í þróunarlandi.

Það er almennt talið að með bættum lífsgæðum og menntun öðalast konur og minnihluta hópar aukið jafnrétt en mig langar að benda þér á, kæri lesandi, að þessu er öfugt farið.
Aukið sjálfstæði á rætur að rekja til hamfara á fyrri hluta 20. aldar, Heimstyrjaldana. Karlmenn voru í meirihluta stráfeldir og teknir úr venjulegu samfélagi til þess að drepa hvorn annan. Við þetta kom í hlut kvenna að halda samfélagi gangandi, þær hlutu meira mikilvægi til þjóðarframleiðslu, ekki bara á stríðsárunum sjálfum. Samfara komu sprengingar í tækniþróun sem eftir stríð nýttust heimilum. Þarna urðu þær enn mikilvægari til gróða. Með auknum fjárráðum urðu nýr markhópur. Í kjölfari þessa jókst menntun. Sjálfstæði og blómstrandi efnahagur fylgdi og aukin lífsgæði og jafnrétti varð sem óstöðvaandi spírall, tveir hlutir sem haldast í hendur.

Ef þú dregur mig í efa skaltu lítast um. Kúgun kvenna er í hlutfalli við fátækt hvar sem er og markvist hjálpar starf, með langtíma hugsjón, beinist að bættum kjörum þeirra. Menntun þeirra. Sameinuðu þjóðirnar hafa líst því yfir að nauðgun sé vopn í stríði, til þess eins að grafa undan samfélaginu sem mest. Í Afganistan þarf að byrja á því að kenna konum að sýklar séu til, til þess eins að halda aftur af sjúkdómum og barnadauða. 

Það er almenn þekking, í 30% af heiminum, að í þessum löndum fer fram mesta mengun og eyðing lífríkis sem hefur áhrif á okkur öll. Gráðugir risar nýta sér veikleika samfélagana. Konur eru mjög ódýrt vinnuafl en á mörgum stöðum er það í þeirra hag að sjá til bættri menntun og lámarks aukningu á lífsgæðum, enn óhenntugt. Sumstaðar missa verkakonur allt uppí viku af vinnu í mánuði einungis vegna þess að þær hafa ekki aðgang af dömubindum, mjög óhenntugt. Aukin þáttaka í atvinnulífi hægir á fólksfjölgun en við erum alltof mörg ef þú vissir það ekki. Gróði þeirra fer hægt minnkandi samhliða hraða fyrr nefnds spírals.

Svo núna þykist ég, kæri lesandi, hafa sannað fyrir þér að lífvæni plánetunar til framtíðar er undir lífsgæðum kvenna. Nema náttúrulega ef þú veist ekki að fjöldadauði mannkyns er yfirvofandi. Regnskógar, sem eru drifafl vatnshringrásar, minnka um landsvæði stærra en Ísland á hverju ári og birgðir grunnvatns, sem er vantið sem er neysluhæft, fer ört minnkandi.

Svo mæli ég með að flokka rusl. Það verður bráðum skylt með lögum í þessu landi. Enda mælist Ísland með hvað mesta jafnrétti í heiminum. 

Svo langar mig svona síðast að segja þér að ég elska karlmenn. Þeir eru fallegir og ég dáist af hversu sterkir þeir eru og vildi ekki án þeirra vera, nokkurn tímann.

Leópóld

Hann sat á hækjum sér og naut þess að ísköld hafgolan stakk andlit hans og hendur. Næturhimininn lýsti sæinn falllega upp og hann strauk hugsi um hálsinn vinstra megin undir kjálkanum með hægri hendinni. Hann hafði oft hugsað um að gefa sjálfum sér stórt og ljótt ör á þessum stað, sömu gjöf hann hafði gefið öðrum yngri bræðra sinna.

            Það truflaði ekkert sérlega hugsanir hans þegar ómur af átökum barst til vitundar hans. Leopóld stóð hægt upp, lætur braka í hálsinum, slakar á öxlunum, snýr sér við og rýnir inní myrkrið. Hann veit að mennirnir í frostnu myrkrinu eru að finna sér leið til hans og hann þarf ekkert sérlega að undirbúa sig fyrir komu þeirra.

            Svartar, háar og grannar útlínur hans bera við bjartan sjóinn og sú sýn birtist mönnunum fimm löngu áður en þeirra hans. Fanginn sem gengur fremst byrjar að væla og tautar, lágt og hátóna með sjálfum sér, hinir fjórir heyra ekki orðaskil. Þegar áfanganum er náð er þögn í hálfa stund og ekkert heyrist nema örlítið í vindinum og snökt fangans. "við náðum honum" er sagt og hestur frýsir ánægjulega einhverstaðar nærri á milli berra birkitrjáa. Leopóld setur undir sig hausinn og talar með rólegri röddu 

"Þú kaftaðir í Höfðingja, hann komst undan og fyrir það fara varirnar af."

            Fanginn tekur spettinn í flótta en hinir fjórir standa eftir og hann gengur framhjá þeim og skipar milt án þess að líta á þá "Verið snöggir og komið með hann aftur í búðirnar."

Refsingin var stöðluð, hann hvorki myrti né útskúfaði þeim sem létu undan samviskunni, þeir gerðu það margir á einhverjum tímapunkti. Því Svartur var hann kallaður og svartur var hann svo sannarlega.

Uppspuni

Hæ ég heiti Sigrún. Sumir kalla mig Siggu en það eru bara fáir sem meiga það, bara þeir sem hafa farið með mér á fyllerí fyrir árið 2003. En allir meiga kalla mig Giggu en fáir gera það. Bara þeir sem komu í skírnina mína eða  voru með mér í 1. bekk. Ég er svoldið klikkuð og hætti alltí einu ađ ganga í brjóstarhaldara fyrir tveimur árum. Um svipaðleyti og ég hætti að hlusta á rokk og byrjaði ađ reykja bláan Gold Cost. Ég er ađ skrifa þetta til að draga það að fara út í kuldan og taka strætó. Ég er sumarbarn.

Ég mun kalla þig Siggu að eilífu.

Ég veit elskan ég veit.

Viđ vorum þrjú að bíða eftir þristinum, mjög óvenjulegt. En ég lét það ekki stoppa mig í að taka smá dansspor við "Heartlight" og sparka í köggla. Ég er svoldið svona, á í vanda með hömlur.

Í þristinum eru þrjátíu skólabörn og ég er búin að reyna að standa upp fyrir þremur manneskjum en þær afþökkuðu allar sætið mitt. Ég er međ svarta augnförðun og "Heartlight" á rípít. Ég er bara meðvirk með meðvirku fólki.

Hvernig fólk kallar þig Sigrúnu Oddgeirs? Þú ert annars djarfur þvottabjörn að hætta þér svona út í þristinn.

kennarar og aðrir stofnanastarfsmenn.

Ég er á leiðinni uppá geðdeild. Ég mun koma 20 mínótum of snemma, svo um leið og ég kem ætla ég að kaupa mér Pepsi Max í sjálfsalanum og rúlla mér sígó, það minnir mig á Bylgju, svo mun ég skála til heiðurs henni. Hún er hetjan mín en veit það ekki.

Er enginn sem kallar þig Siggu Giggu?  Svo fer maður bara í úlpu þegar það er kalt úti á strætó stöð.

Ég telst í hvorugan hóp en kalla þig Sigrúnu Oddgeirs. Ég er greinilega svona virðuleg. Ertu búin að fá þér Pepsi Max?

Þú ert alltaf Gigga mín.

Þú munt alltaf vera kölluð Sigga Sól hér. Verðum að hittast áður en ég fer til eyja, svo við höfum fjóra daga þú mátt velja dag. Heppin þú.

Pepsi Maxið er neglt.

Ég hef fundið mig í allskonar "öđruvísi" aðstæðum eins og t.d. umkringd Lettnesku mafíunni í iðnaðarhverfi, um helgi, að velta fyrir mér hvort þeir viti að ég klagaði þá í lögguna. Ég var ekkert hrædd. Alveg satt.

Ég kalla þig Siggu þótt ég hafi ekki farið á fyllerí með þér fyrir 2003. Breaking the rules!

Ég heiti Guðlaug en sumir kalla mig Gulla. I don´t like them.

Ég hef svikið elskhuga, alveg satt, stakk hann blákalt í bakið átta sinnum og sé ekkert eftir því. Ef þú verður einhvern tímann kærastinn minn áttu eftir að kynnast einni leið hvernig vandamálið mitt með hömlur brýst út. Þú átt ekki eftir að fá svefnfrið, sérstaklega ef þú ert mesomorph í kjörþyngd. Þetta leggst mismunandi í menn. Ég hitti einu sinni gaur sem er alveg eins og ég en þađ er verið að vísa honum úr landi fyrir ofbeldisglæp.

Mér líst ekkert á þetta "stinga í bakið átta sinnum" dæmi. Er það ekki bara í fortíðinni? Og á það bara við um elskhuga? Mér maður þá safe sem vinur þinn

Vona að listrænu skrifin mín hafi ekki hrætt neinn. En enginn mun finna neinn sem segir að ég hafi stungið sig í bakið og ekki átt það skilið.

 Það er reyndar ekki auðvelt að hræða mig ungfrú. Auga fyrir auga.

Gim

Meðal sjós silfurs býr,

djúpin svöl þorsta sefa.

Þari engu hlífir,

um sjálf sitt sérhver sér.

Ágæti sést um síðir 

og perlum prýðir.

Í grænum djásnum býr,

gullnir geislar ylja.

Askar engu hlífir,

þótt vit og ósk vilja.

Ágæti sést um síðir

og steinum prýðir.

Á safírs bláma býr,

salur sælu gefur.

Skýin engu hlífir,

elska gjarnan sefur.

Ágæti sést um síðir

og regni prýðir.

          Sigrún Oddgeirsdóttir