Það er skýjaður morgun, í dag er dagurinn sem ég fylgi pabba
mínum í gröfina. Ég velti fyrir mér hvort það sé hrikalega óviðeigandi að vera
með sólgleraugu í athöfninni.
Ég elskaði pabba minn svo mikið að ég var fyrir svolitlum
tíma farin að kvíða fyrir þessum degi, án þess að hafa ástæðu til. Pabbi var
sterkur maður, á bæði líkama og sál. Fyrir ári síðan var ég við múrvinnu við
hliðina á honum og í augnablik er mér litið til hans og dáðist af hversu
hraustur hann var með einhvern æskuljóma þrátt fyrir gráahárið.
Mig verkjar svo í hjartað af því að vita að eftir daginn mun
sál hans halda áfram, hvert svo sem sálir fara. Ég vissi það ekki á meðan hann
lifði en pabbi minn var minn besti vinur, hann þekkti mig út og inn og hringdi
áhyggjufullur ef ég beygði útaf daglegri rútínu bara smá.
Pabbi, ég veit ekki hvort þú áttaðir þig á því hversu mikið
þú hefur gefið mér. Alla tíð hörkuduglegur í vinnu til að fæða og klæða mig og
síðar vinskapurinn í lífinu sem við fjölskydan öll bjuggum til.
Það eru menn eins og þú sem gera þennan heim góðann
.
Ég er búin að vera á leiðinni í sturtuna frá því kl 2 í nótt
því ég vil að hárið sé fullkomið í jarðaförinni. En nú fer ég að renna út á
tíma bráðum til þess að gera eitthvað að viti við það.
Ég veit að pabbi var ekki hræddur við dauðann, frekar en
eitthvað annað. Hann hafði orð á því að deyja eftir fall af hestbaki væri bara
ekkert amarlegur dauðdagi, betra en margt annað, eftir að nágranni hlaut þau
örlög.
Ég kyssti pabba alltaf á kinnina þegar ég kvaddi hann, ég
vildi óska að ég hefði faðmað hann meira.
Þín Sigrún
❤❤❤
ReplyDelete