Ég hleyp á eftir henni en hún er of snögg og hverfur sjónum. Bak við hnullunga, undir steinvölur og ég hraða mér í óðagoti á eftir, hring eftir hring og róta grjótinu upp með berum höndunum vitstola í örvæntingu minni og skeyti engu um að fingurneglurnar séu tættar upp í kviku og hendurnar alblóðugar.
Stundum dreg ég að henni og orð eins og eggjun, ögrun og afarkostir örva hverja frumu sjálfs míns.
Þegar hún hverfur bak við fjöllin hverfur sólin með henni og sorgin verður þrúgandi. Grátur minn og kveinstafir skipta engu; falla fyrir daufum eyrum.
Aldirnar munu flæða að eins og öldur og ekkert af þessu mun skipta nokkru máli.
