Hver staður hefur sína eigin verund.
Það er svoldið síðan, næstum tvö ár, ég hef skrifað eitthvað.
Lifandi bregst við, sumir kannski meira en aðrir; andlaus yfir þessu.
Veit ekki hvar né hvernig er best að byrja svo ég byrja bara. Hef beðið lengi og andgiftin hefur ekki enn komið af sjálfri sér svo ég velti frir mér hvort skáldagyðjan sé eins og vöðvi, jarðlegt fyrirbrigði sem þarf að halda í þjálfun en ekki yfirnáttúrulegt ástand sem kemur og fer eftir eigin hentugsemi og blessar suma en ekki aðra. Eins og Guð.
Mögulega er ég enn að vinna úr atburðarás undanfarinna ára og velti fyrir hvort ég sé lengur að melta en aðrir, alveg eins og þegar ég melti fæðu. Fæða, ég þarf að vera á sérfæði þótt mig líki það ekki.
Hvernig er hægt að vera þreytt í tvö ár? En ég er að hressast núna, hef fengið að hvila mig smá. Já ég er aðeins byrjuð að hvílast og þarf að hvílast svo miklu miklu meira.
Í dag ætla ég að sofa vært og gleðjast.
