Ef ég væri ekki međ ægishjálm flúrađan á mig væri ég týnd hérna í Bergunum. Þau eru eins og limbó á milli tveggja kóróna borgarinnar, sem ég byrjađi fljótlega ađ forđast eftir ađ ég kom fyrst hingađ í holtiđ; en ekki í dag, ekki síđan ég varđ stór.
Konan sem afgreiđir mig í sjoppunni hefur elst mikiđ, hefur enga geislun og á međan hún fálmar eftir tóbakinu leikur hugur minn ađ hugsuninni ađ hún veit ekki ađ ég veit ađ mađurinn hennar er nauđgari. Þekki nefnilega strákinn sem fékk dóm fyrir ađ berja hann. Á leiđinni eftir Austurberginu, í átt ađ lágvöruversluninni, rekst ég á ungling sem hefur aldeilis rétt úr sér síđan hann var hjá mér í vinnuskólanum fyrir misseri síđan og ég fatta ađ ég er farin ađ finna fyrir pressu til ađ fara hegđa mér almennilega á almannafæri á þessum stađ. Andskotinn.
Á kassanum hjá Guđbrandi, ég fer alltaf til Guđbrands því útgeislun hans er svo björt ađ hún nær ađ hlýja mér þegar ég kem inn úr kuldanum, er konan úr bakaríinu fyrir framan mig og biđur mig ađ athuga međ pökkunardaginn á sómasamlokunni sem hún er međ. Gömul og blaut augun í henni sjá ekki ađ hún var smurđ í morgun. Þegar kemur ađ henni ađ borga er hún ekki međ nægilegt klink og segist ætla ađ sleppa samlokunni því hún nenni ekki ađ setja þetta á kortiđ, međan hún hlær óstyrk og gjóir augunum á alla í kringum sig. Hún vinnur bara hlutastarf, framkoma hennar og dagsetning dagsins gera þađ ađ verkum ađ mér finnst rökrétt ađ álykta ađ hún eigi ekkert á kortinu.
Á leiđinni heim hugsa ég hvađ Ísland sé gott dæmi um réttnefni þegar mér stikar fótur í hálkunni.
-gigga
