Bréf til Láru

kafli 1.

Ég var bara 6 ára þegar ég var spurð fyrst hvort það mætti afmeyja mig,
13 ára þegar einhver spurði hvort ég vildi totta sig.
Hann síðan lamdi mig, í tvo tíma.

Sá fyrsti sem kyssti mig byrjaði síðan að vinna í grunnskólanum mínum.
Hann horfði aldrei á mig með augunum sínum.

Eitt og tvo komust ekki inn,
tíminn var ekki minn.
Þrjú afneitaði mér og fjögur hélt framhjá mér.
Restina ekki man ég.
Heima var ég áfram barin,
það fylgir elsku að vera lamin.

Fann eitt sinn öruggt skjól en þegar einhver næstum dó,
sagði hann mér að trufla sig ekki hann vildi ró.
Í 7 ár ég talaði við vegg, síðan tók ég minn segg.
Númer átta vil ég ekki segja frá.

Það breynglaða er að ég held að skömmin sé mín,
ég vissi ekki betur, var bara seventeen.

Ég hef frá svo miklu að segja.
Það gerðist svo miklu fleirra.

Þó öskufall kemur svift,
skín í gegnum myrkrið sem lyggur á mér eins og sót,
helduru að það sé tilviljun að ég sé kölluð Sigga Sól?
Svo ef þú ætlar að dæma mig haltu kjafti,
ég keppi í þungavigt og er ekki hætta við falli.

Helvítis bjartsýni alltaf hreint...

Orð mín fjúka á þig eins og vindur,
sorry en þú átt ekki séns í mig vinur
og ert varla syndur.

Kafli 2.

14 heimili á 18 árum, 5 skólar á 10 árum. 

Finnst þér skrítið að ég missti vitið þakin sárum.

Fæ að vera með en ekki tilheyra
og fólk gapir þegar ég fæ minn veruleika að segja.

Klukkan 10 um kvöld árið 2010 heyrðist brothljóðið og ég brast,

shit þá varð mikið brask.

Og ég drakk.

Nú kemur önnur saga. 

Sjáðu sko, þeir sem feta grýtta leið malla ekki bragðgoðan seið

og aðrir frá sér þeim baða.

Þannig er sú saga, svoldið illagerð skrítla,

verðum svoldið erfið og fólk yfir okkur haus sinn hrista.

Segir okkur ekki á Guð treysta.

Hann getur fokkað sér því við eftiköstin leikum,

þannig er það í öllum veruleikum.

Kostnaður sem greiðist ekki léttum leikum.

Þú segir mér að honum þurfi ég að þjóna,

fyrir honum þurfi enn og aftur á hnjánum skríða

og biðja mér vægðar fyrir sárum sem svíða.

Ævin má ekki vera innan minna sjóna.

Að ég sé vandamálið, að við mig sé að sakast.

Enn og aftur sagt að sjálf mitt sé ekki rétt bakað.

Hættu nú því þetta á ekki við

hvað sum okkar varðar.

Kafli 3.

Það var ekki hann sem tókst að byrja að ná mér tilbaka,

flétta ofan af stelpunni sem lyggur í hnipri, heldur um höfuð sitt öskrandi.

Ærð, sturluð, farin á mis og næstum dáin.

Það var læknir sem snerti mig og með mjúkum höndum og umlék mig

og sagði mér að hugsa á allt annan hátt.

Í fyrsta skipti var mér sagt að vinna ekki harðar

heldur að slappa af og láta mig mildi varða.

Ég reyndi Guðinn þinn, vann dag og nótt.

Honum gaf lífið og eins og sauður skreið á hnjánum.

Hirðinn elti og veistu hvar það endaði?
Í faðminum á númer átta.

Ég get ekki annað en hlegið.

Ég fann það sem þú sagðir mér að finna.
handleiðsluna sem ég mátti ekki hunsa því annars myndi ég deyja.

Vildi ekki taka stjórnina af ótta við að fá ekki það sem ég þurfti.

Það sem ég grátbað um.

Ég komst af því að það eru bara tilviljanir, engin Guðleg handleiðsla,bara óskhyggja og val.

Finnum það sem við leitum af ef við leitum nógu lengi.

Það bara gerist, hefur ekkert með meintan algóðan Guð að gera.

Ekki segja mér að þetta hafi ekkert með mig að gera,

ég vann hart að þessu.

En ég skal vera sanngjörn og segja þér að þetta hefur líka við þig að gera.

Þú tókst við símtölum mínum og studdir á milli viðtalstíma.

Ég mun líka alltaf styðja þig því við leitum að því sama.

Þó þú skiljir ekki það sem ég skil.

Ég held stundum að ég sé að gefast upp.

Ég fer samt stundum á hnéin

í vonum að hann sé þarna.

Sögurnar um hann eru góðar vögguvisur.

Get unnið og elskað úr mér hjartað og samt verið slegin. 

Það skiptir litlu.

Það er betra að geta leitað tl þín í skamma stund stundum.