Logi
Veiðin hafði gengið vel og það
var logn á stjörnubjartri heiðinni. Hreindýrin höfðu verið vel á sig komin og
í fullum feldi. Félagarnir fimm sátu við eldinn saddir og friður ríkti yfir
búðunum. Logi horfði með fjarænum augum í bálið og strauk um örið á hálsinum undir vinsti
kjálkanum með hægri hendinni, gjöf frá eldri bróður hans. Logi hafði ekki
hugmynd um að ef örlögunum hefði verið öðruvísi farið hefði hann orðið að
löglega kosnum höfðingja Nyrstustrandar og skaginn hefði blómstrað í umsjón
hans. Hann hefði orðið ástfanginn af prúðri stúlku, lifað hamingjusömu
fjölskyldulífi og yfirgefið lífið í hárri elli sáttur, umkringdur erfingjum sem
grétu för hans.
Þrír uppskerubrestir og þrír
harðir vetrar höfðu séð til þess að svo yrði ekki. Í staðinn leiddi hann lítinn
hóp af færum veiðimönnum með stöðuga þörf fyrir að finna einhvað, einhvað
annað. Hann vissi ekki hvað og stoppaði aldrei lengi á sama stað. Innst inni vissi hann að honum hefði verið ætlað eitthvað annað.
"í heimiun togast á tvo öfl. Það staðnaða sem bindur
fólk niður og festir hugsanir í farvegi vanans, þess sem er álitið öruggt og
afl frelsisins sem gefur fólki ótakmarkaðar hugsanir og þrá í eitthvað óþekkt. Við sitjum hérna allir saman, á sömubraut, gerum það sama en
keyrðir áfram af sitthvorri orkunni"
Orð Ísars tufluðu ekkert
sérlega hugsanir Loga og hann lítur á vin sinn sem horfir í eldinn á þess að sjá.
Honum þótti ótrúlega vænt um þennan lágvaxna ljóshærða farfugl. "hvernig
getur það verið" spyr hann og var skemmt" furðulegar vangaveltur
Ísars og samræður voru honum gleðigjafi. Hann var góður núna og Logi ætlaði að
njóta samveru við hann áður en hann hyrfi inní geðveikislegar ranghugmyndir.
Hann óttaðist að einhvern tíman kæmi hann ekki til baka.
Þeir höfðu hisst í trjáræmunni fyrir neðan holtið á
þrettánda aldurs ári Loga, þá ný fluttur frá Nyrðstuströnd en Ísar á því tíunda.
Drengirnir úr byggðinni fyrir neðan mættu oft drengjunum úr hæðinni og háðu við
þá bardaga með skjöldum og prikum, sumir höfðu meiri segja skorið þau út eins
og sverð. Allir dagar höfðu snúist um að plana hernaðaraðgerðir og eftir
kvöldmat mættust fylkingarnar. Þeir höfðu allir lifað sig inní ærslaleikinn af
lífi og sál.
Eitt bjart sumarkvöld hafði Logi fengið þungt grjót í höfuðið
svo blæddi úr. Lítill snoðaður gutti hafði hafði verið sá seki og hann tók á rás á eftir honum. Hinir drenginir voru of forhertir í sínu til að taka
eftir atburðinum. Logi hafði elt sökudólginn lengi og trúði ekki hversu snöggur
yfirferðar litli mörðurinn var. Loks fékk hann annan stein í hausinn þegar
hann hafði týnt slóðinni, í þetta sinn að ofan og þarna var sá smái uppí tré.
Logi hafði reynt að klöngrast á eftir honum en neðsta greinin á öspinni var of
hátt uppi svo hann náði ekki taki. Hann settist fúll niður og ætlaði að klófesta
hann þegar hann neyddist til að koma niður. En litli ljósi skrattinn kom ekki og þeir
sátu á sínum stöðum alla nóttina, þarna byrjaði ævilöng vinátta.
"Nú það byggist allt á því hvaðan maður kemur og
hver tilgangur manns er með hlutunum" Logi horfði á vin sinn enn stara sjónlaust í
eldinn. Andlitið var veðurbarið, skásett blá augu og há kinnbein gáfu honum
myndarlegt yfirbragð og hann óskaði þess heitt að hann yrði heill aftur svo
hann gæti lifað venjulegu lífi með stúlkunni sem að hann elskaði, hann vissi að honum sveið sárt undan örlögum sínum, því Logi var kallaður Bjartur og bjartur var hann svo sannarlega.
